Wandelroutes in de Monti Sibillini: genummerde paden van de CAI en het Park

Wandelroutes in de Monti Sibillini: de kaart

Om je te oriënteren heb je het officiële kaartmateriaal van het Park nodig. De nieuwste wandelkaart toont de bijgewerkte nummering van het Park, met routes die in het terrein met gps zijn ingemeten. De editie 2012 van de kaart op schaal 1:40.000 toont ook "storici" (historische) paden, waarvoor het Park geen onderhoud of markering garandeert.

In het terrein verschilt de markering. De Percorsi Escursionistici "E" herken je aan de klassieke wit-rode vlaggetjes. Bij de officiële routes staat bij het begin een informatiebord met de kenmerken en de gedragsregels. Langs de route vind je vlaggetjes, markeringen, steenmannetjes, paaltjes en pijlen.

Voor de Sentieri Natura gebruikt het park op zijn website een kleurcode: de groene stip staat voor begaanbare paden, de gele voor paden die niet helemaal begaanbaar zijn of grote omleidingen hebben, de rode voor gesloten paden. De actuele toestand staat op de officiële padenpagina van het park (in het Italiaans): SibilliniGuide geeft die niet in realtime weer. De "wilderness"-paden, die niet door het Park worden beheerd, hebben geen of weinig markering en worden niet onderhouden of begaanbaar gemaakt.

Wandelroutes in het Nationaal Park Monti Sibillini: wat je niet mag missen

Een van de bekendste gemarkeerde routes is de E10, de ronde om de Monte Sibilla. Ze begint bij de berghut Rifugio Sibilla 1540, waarbij 1540 de hoogte aangeeft. Het is een ronde van 11,8 km, met een duur van ongeveer 4 uur. De Grotta della Sibilla bereik je via CAI-pad 156 of via pad 155. Pad 156 is langer dan 155, maar minder zwaar, omdat het hoogteverschil over een langere afstand is verdeeld.

De E3, "Fra camosci e aquile" (tussen gemzen en arenden), is korter. Je laat de auto staan op de parkeerplaats voor de kerk San Michele Arcangelo en bereikt het begin in een paar minuten door het dorp te lopen. Op de borden staat een lengte van 2,7 km.

De E4 verbindt Bolognola met de Gola dell'Acquasanta. Heen en terug is de route ongeveer 11 km lang, ze kost iets meer dan 3 uur en heeft de graad EE, dus niet geschikt voor kinderen of onervaren wandelaars.

Een andere drukbezochte route is die door de Infernaccio. Na de watervallen van de Pisciarelle verbindt ze de heuvels van Montemonaco en Montefortino met het bekken van de bronnen van de Tenna. Met verordening nr. 32 van 17 juli 2026 heeft de gemeente Montefortino pad E9 heropend van de parkeerplaats van Valleria tot de tweede afslag naar de Eremo di San Leonardo, met verplichte berghelm; het stuk van de tweede afslag naar Arcofù, richting Capotenna, blijft gesloten voor voertuigen en voetgangers.

Rond Castelluccio di Norcia liggen drie hoogvlakten. Dat zijn de Pian Grande, de Pian Piccolo en de Pian Perduto, en ze vormen de zuidwestelijke grens van het massief. Hier loopt ook de Sentiero Italia CAI. De etappes zijn Madonna delle Coste–Castelluccio, Castelluccio–Norcia en Norcia–Visso.

Wil je meerdere dagen lopen, dan is er de Grande Anello dei Sibillini. Dat is een volledig gemarkeerde route van 124 km, te lopen in negen dagen, door de hele bergketen. Meer ideeën vind je op de pagina's over meerdaagse wandelroutes in de Italiaanse bergen, rondwandelingen in de Monti Sibillini en makkelijke wandelingen in de Monti Sibillini. Voor de winter is er de pagina over sneeuwschoenwandelingen in de Monti Sibillini.

Wandelroutes in de Monti Sibillini: tips voor je bezoek

Controleer voor vertrek hoe de route erbij ligt. In het Park zijn de gevolgen van de aardbeving van 2016-2017 nog zichtbaar. Sommige historische centra zijn gedeeltelijk toegankelijk of gesloten, en sommige routes kunnen bij verordening verboden zijn. Van de Sentieri Natura is "Sentinelle di Pietra" maar gedeeltelijk begaanbaar. Kijk voor vertrek ook naar het weer.

Kies de moeilijkheid realistisch. Voor de zwaardere tochten heb je vaak ervaring, conditie en geschikte uitrusting nodig. Je kunt ook kiezen voor de officiële gidsen van het Park. Het Park raadt begeleiding door de gidsen, of door erkende verenigingen zoals de CAI, aan voor routes met problemen in de begaanbaarheid, verweerde markering en risicovolle punten. Sporen en oude paden die niet in het routeplan van het Park zijn opgenomen, zijn niet gemarkeerd en vaak gevaarlijk.

Met de hond geldt een duidelijke regel. Sommige routes gaan door gebieden waar dieren worden uitgezet of die extra bescherming genieten, en daar mogen honden niet op alle stukken mee.