Sentiero delle Fate

De route van de Sentiero delle Fate

De Sentiero delle Fate is een pad dat op natuurlijke wijze is ontstaan langs de lijn waar het breukvlak de helling van de Monte Vettore snijdt. Het spoor is een smalle greppel, ook wel "via delle Fate" genoemd. Volgens de legende renden de feeën op hun geitenpoten naar de Sibille en lieten ze hun spoor achter op de wand van de Vettore.

Om de breuk van dichtbij te zien is er een beschreven route vanaf de Forca di Presta, een bergpas. Je parkeert op de open plek van de Forca di Presta, op 1.536 m, en neemt het grindpad dat naar de Monte Vettore klimt. De route is overal goed gemarkeerd. Bij het eerste uitzichtpunt zie je de vlakte van Castelluccio, daarna ga je verder naar de top van de Vettoretto (2.052 m). Na ongeveer een uur klimmen verschijnt de breuk duidelijk aan de linkerkant.

Iets hoger wordt het pad doorsneden door scheuren van de aardbeving van 2016, waarvan sommige de grond 30-40 centimeter openleggen. Wie verder gaat, moet dus voorzichtig lopen en vooraf het weer en de toestand van het pad controleren.

Technische gegevens van de Sentiero delle Fate

Het voorgestelde stuk vanaf de Forca di Presta heeft een gemiddelde moeilijkheidsgraad. Dat komt door de steile helling en het grove grind, waarop het niet makkelijk lopen is.

• Hoogte van de breuk: rond 2.000 m.
• Start bij de Forca di Presta: 1.536 m.
• Looptijd: een uur en een kwartier omhoog en een uur omlaag tot het punt waar de voorgestelde route eindigt.
• Beste periode: van april tot oktober.

Voor getrainde en ervaren wandelaars kan dit stuk ook alleen het eerste deel zijn van de langere en zwaardere tocht naar de top van de Vettore of naar het Lago di Pilato.

Bezienswaardigheden langs de Sentiero delle Fate

In het verhaal van de mythe zijn de grot van de Sibille, het Lago di Pilato en de breuk van de Monte Vettore de plekken die het vaakst terugkomen.

• Lago di Pilato. Het meer ligt op 1.941 m hoogte op de noordflank van de Monte Vettore. Volgens de legende kwamen de feeën er samen om hun hoeven te laten rusten. Vanuit Foce di Montemonaco begint wandelpad 151, moeilijkheidsgraad E, ongeveer 12 km heen en terug, met hoogtes van ongeveer 950 tot 1.941 m. De aanbevolen periode is van april tot oktober.
• Grotta della Sibilla en Monte Sibilla. De grot staat centraal in de verhalen. Daaruit kwamen de feeën 's nachts naar buiten en ze keerden terug voor zonsopgang. De Monte Sibilla is 2.173 m hoog.
• Gole dell'Infernaccio. Volgens de legende daalden de feeën in een nacht met volle maan af in de kloof om met de bewoners te dansen. De Val Tenna scheidt de Monte Priora van de Monte Sibilla.
• Pretare. Dit dorp wordt genoemd als nog een etappe van de sentiero delle fate. Hier wordt het landschap getekend door rotsblokken die van de Vettore zijn gekomen.