Burcht van Arquata (Arquata del Tronto)

De geschiedenis van de burcht van Arquata

De eerste vestingwerken op de heuvel dateren uit de 11e-12e eeuw. In de 12e eeuw kocht abt Berardo III van Farfa het graafschap en de burcht van Arquata, en keizer Hendrik V bevestigde het bezit van de abdij. In de loop van de 13e eeuw werden de ringmuur en de vesting gebouwd om het hoge dal van de Tronto te verdedigen.

Arquata was altijd grensgebied en werd eeuwenlang betwist tussen Ascoli Piceno en Norcia. Norcia, dat sinds 1251 een verbond met Arquata had, stond het op 7 augustus 1255 af aan Ascoli. In 1389 liet de podestà van Ascoli, Sinibaldo Cancellieri uit Pistoia, de burcht versterken. In de 15e eeuw betaalde Norcia Lombardische bouwmeesters voor werk aan de Rocca.

Daarna liep de vesting nog meer schade op en volgden er restauraties. In 1564 werd ze gerestaureerd met toestemming van de gemeente Norcia. Een aardbeving in 1703 beschadigde de constructie. Tot 16 januari 1890 bleef ze staatsbezit; toen werd ze vanwege haar slechte staat overgedragen aan de gemeente Arquata. Aan het eind van de 19e eeuw werden bij werkzaamheden de hoogste toren, de zeshoekige toren en de muur daartussen hersteld. In de 20e eeuw voegde Giuseppe Sacconi de vierhoekige kamer boven op de donjon toe.

Over de Rocca gaat een legende. Volgens de volksoverlevering woonde koningin Johanna van Anjou er tussen 1420 en 1435, en liet ze de jonge herders die ze in haar kamer had uitgenodigd en daarna niet meer wilde, aan de torens ophangen. Het is niet duidelijk om welke koningin Johanna het gaat.

Wat je ziet aan de burcht van Arquata

Het complex is gebouwd van blokken plaatselijke zandsteen. Het bestaat uit een ringmuur, de vierkante donjon, een uitkijktoren en de resten van een derde, ronde toren, met een ruime binnenplaats. Van de ronde toren, aan de zuidwestkant, zijn de funderingsmuren over.

Het eerste bouwwerk op de heuvel was de zeshoekige toren, ongeveer 12 meter hoog, op de zuidoostelijke hoek. Boven op de torens loopt een uitkragende rand van baksteen en travertijn, afgewerkt met zwaluwstaartkantelen. Binnen de muren is een multifunctionele zaal ingericht.

De burcht van Arquata bezoeken

Op dit moment is de Rocca niet open voor publiek. Na de schade door de aardbeving moet het complex worden verstevigd. In oktober 2025 werd de Conferenza dei Servizi, het overleg tussen de betrokken overheden, over de restauratie positief afgesloten. In juli 2026 kwam er groen licht voor het uitvoeringsplan, met een totale financiering van 5,4 miljoen euro.

Het plan voorziet in aardbevingsbestendig maken en conserverend herstel. Het omvat ook het wegnemen van fysieke drempels en het herstel van de toegangspaden en van het omringende landschap. De burgemeester verklaarde dat bij de wederopbouw de middeleeuwse opzet bewaard blijft, zodat de Rocca weer te bezoeken wordt. Vraag voor je een bezoek plant bij de gemeente naar de stand van de werkzaamheden en de beperkingen van de toegang.

Waar ligt de burcht van Arquata

De burcht van Arquata ligt in Arquata del Tronto, ten noorden van het centrum, boven de bebouwing en de Strada Consolare Salaria. Vanaf hier kijk je uit over het hoge dal van de Tronto, de rivier die de Monti Sibillini scheidt van de Monti della Laga.

In de buurt van de burcht van Arquata

De burcht hoorde bij een groter verdedigingssysteem, met uitkijktorens langs de wegen naar de Rocca. De bekendste was de Torre civica van Arquata, het dichtst bij de directe verdediging van de vesting, die instortte bij de aardbeving van 30 oktober 2016.

Andere torens stonden in Borgo, Camartina, Faete, Pescara del Tronto, Piedilama, Pretare, Spelonga en Trisungo. In Trisungo stond een douanetoren om de Salaria te bewaken. Op de plek van Santa Gemma, boven Pretare, liggen de ruïnes van een toren met douanepost, die in september 1809 nog in gebruik was. Meer vestingwerken in de streek staan op de pagina kastelen en burchten van de Monti Sibillini.