Grotta della Sibilla: hoe je er komt en de paden

Waar ligt de Grotta della Sibilla

De Grotta della Sibilla ligt in het hoge deel van de Monte Sibilla, op het grondgebied van Montemonaco (provincie Ascoli Piceno), in het Nationaal Park Monti Sibillini. In het noorden wordt de berg begrensd door de Val Tenna; in het zuiden loopt de bergkam door tot de Cima Vallelunga. Het is juist de Monte Sibilla die zijn naam heeft gegeven aan het hele massief tussen Umbrië en Le Marche.

De grot opent zich vlak onder de top, die 2.173 meter hoog is. Om er te komen passeer je de Corona, de rotsband die op ongeveer 2.100 meter rond de top loopt. Deze band bepaalt het profiel van de berg en maakt hem zelfs van tientallen kilometers herkenbaar. Boven de kleine rotstrede ligt het terras waar de grot zich opent, nu afgesloten door ingestorte rotsblokken.

Ter plekke zijn nog enkele sporen van de lange geschiedenis te zien. Bij de rots van de ingestorte voorhal is nog een ingekerfd jaartal te lezen: het lijkt nu 1378, maar het zou een 1578 kunnen zijn dat tussen de 17e en de 18e eeuw is veranderd.

Hoe kom je bij de Grotta della Sibilla

Om bij de Grotta della Sibilla te komen ga je eerst naar de Rifugio Sibilla (1.540 m), waar de paden beginnen. Vanuit Montemonaco volg je de geasfalteerde weg naar Isola San Biagio en na ongeveer 2 km sla je links af de onverharde weg in die naar de Monte Sibilla klimt. Het begin van de onverharde weg ligt een paar honderd meter van het gehucht Collina. Het plein voor de berghut is het laatste punt dat je met een voertuig kunt bereiken.

De weg is niet altijd open voor auto's. Op zon- en feestdagen in de zomer mogen er alleen voertuigen rijden met een vergunning van de gemeente Montemonaco. De gemeente regelt dan een betaalde pendelbus en sluit de weg voor auto's zolang die rijdt: controleer daarom de gemeentelijke verordeningen voordat je met de auto omhoog gaat. Met de pendelbus doe je ongeveer een halfuur over de rit van Montemonaco naar de berghut. Sommige georganiseerde groepen nemen hem vanuit Collina, waar ze de auto's laten staan.

De Rifugio Sibilla is eigendom van de gemeente Montemonaco en is gesloten voor renovatie: boven zijn dus geen voorzieningen. Montemonaco is de laatste plek waar je kunt kopen wat je nodig hebt, ook water. In de winter is de klim soms niet mogelijk: de weg wordt vaak onderbroken door aardverschuivingen en kan in het koude seizoen voor voertuigen worden gesloten, omdat het gebied blootstaat aan lawines.

Paden en wandelingen naar de Grotta della Sibilla

Het meest gebruikte pad naar de Grotta della Sibilla is de Anello del Monte Sibilla, een lus met start en finish bij de Rifugio Sibilla. Het Park geeft hem aan als route E10 en deelt hem in als EE (voor ervaren wandelaars): hij is 11,8 km lang, duurt ongeveer 4 uur en 10 minuten en heeft 710 meter stijging. Je kunt ook alleen naar de top en langs dezelfde weg terug lopen: reken op ongeveer 2 uur klimmen en anderhalf uur dalen.

Heen volg je pad 155. Vanaf de berghut klimt het met steile haarspeldbochten naar het zadel onder de Monte Zampa, op 1.785 meter. Van daar loop je over de lange zuidwestelijke bergkam, die rustig omhoog loopt tot de Corona. De rotsband passeer je met behulp van een ketting; links, waar de helling vlakker wordt, zie je de resten van de grot, en een paar meter hoger ligt de top van de Monte Sibilla, op 2.173 meter.

Terug ga je over de westelijke bergkam, via pad 156. De smalle kam daalt af naar een zadel op 2.129 meter tussen de Cima Vallelunga en de Monte Sibilla, waar de onverharde weg aankomt. Via die weg loop je terug naar de Rifugio Sibilla. Het is het tracé van de bergweg die in de tweede helft van de 20e eeuw werd aangelegd. De werkzaamheden werden stilgelegd na protesten van milieuorganisaties, toen de bouwplaats de top al had bereikt; het spoor dat de weg op de oostflank heeft achtergelaten, heet de "Z" van de Sibilla.

Het stuk bij de Corona is kort, maar vraagt aandacht. Daar gaat het pad over een rotsband van een paar meter hoog, via makkelijke, niet-geëxponeerde treden. Het stuk over de kam is zwaarder: je hebt een goede conditie nodig, geen hoogtevrees, wat ervaring en een vaste tred op stenen en grind, want de kam is smal en heeft loodrechte afgronden. De route ligt de hele dag in de zon en onderweg is er geen water: neem het zelf mee. Je hebt ook geschikte bergschoenen, een windjack en eten nodig.

Wanneer naar de Grotta della Sibilla

De beste periode voor de Grotta della Sibilla loopt van het late voorjaar tot de herfst. Ga omhoog als er geen sneeuw ligt, dus tussen eind voorjaar, zomer en herfst.

In de zomer hangt de planning van je dag af van de pendelbus: informeer vooraf naar de ritten en de laatste terugrit vanaf de berghut. Heldere dagen zijn het best voor de uitzichten vanaf de kam. Controleer in elk seizoen het weer voor vertrek: bij wind of slecht weer is de kam minder veilig. In de winter, met sneeuw en een vaak gesloten weg, is de klim naar de Grotta della Sibilla geen gewone wandeling meer.

Wat te zien bij de Grotta della Sibilla

Het uitzicht vanaf de kam is het eerste wat je bij de Grotta della Sibilla ziet. In het noorden, recht onder je, ligt het dal van de Infernaccio en verderop de Monte Priora; in het zuiden het dal van het Lago di Pilato en de Vettore; in het oosten de zee; in het westen de Monte Porche, de Sasso Borghese en de Cima Vallelunga.

Ook het Lago di Pilato hoort bij de legende. In een perkament uit 1452, bewaard in het historisch archief van Montemonaco, wordt het meer "lago della Sibilla" genoemd: er kwamen ridders uit Spanje en uit het koninkrijk Napels om er alchemie te bedrijven. Omdat ze deze ridders hadden geholpen het meer en de grot te bereiken, werden de hele bevolking en de bestuurders van Montemonaco geëxcommuniceerd en later in een proces vrijgesproken.

In het historische centrum van Montemonaco, in Villa Curi, ligt het museum van de Grot van de Sibille, gewijd aan de mythe. Er is de Gran Pietra te zien, een steen uit het Lago di Pilato waarin de namen zijn gegraveerd van drie ridders uit Spoleto die het meer rond 1500 bezochten. Het museum is nu gesloten voor restauratie: de regionale conferentie heeft een project voor herstel van het gebouw goedgekeurd, als onderdeel van de wederopbouw na de aardbeving van 2016-2017. Ga voor je bezoek na of het weer open is.

De mythe van de Sibilla vind je ook op andere plekken in de streek. Tussen 1610 en 1612 schilderde Martino Bonfini in het Santuario della Madonna dell'Ambro een cyclus van twaalf Sibillen, onder wie een Sibilla "Chimica" of "Alchemica". Tot en met de 17e eeuw werden in veel gehuchten rond de Monti Sibillini rozen en kruisen gebeiteld op stenen lateien en portalen. Andere grotten in het massief, zoals de Grotta dei Frati en de Grotta dell'Orso, staan beschreven op de pagina grotten in de Monti Sibillini.